۲۷ دسامبر ۲۰۰۸ را كه بنا به گزارش‌های مختلف خونبار‌ترین روز در تاریخ ۴۱ ساله‌ی اشغالگری صهیونیست‌ها در اراضی فلسطینی نام گرفت، باید تاییدی دیگر بر بی‌مبالاتی‌های جهان عرب و رهبران آن نسبت به مساله‌ی فلسطین دانست. بر هیچ كس پوشیده نیست كه سكوت و حتی در برخی موارد همگامی برخی سران عرب با سران صهیونیست در تشویق و ترغیب آنها برای ارتكاب جنایاتی خونبار هم چون حملات هوایی اخیر به غزه سهیم بوده است و به جرات باید این روز فجیع در تاریخ بشریت را لكه‌ی ننگی بر پیشانی كسانی دانست كه هم چنان صلح را از اشغالگران صهیونیست گدایی می‌كنند.
روز شنبه ۲۸ دسامبر ۲۰۰۸ میلادی برابر با ۲۷ ذی‌الحجه‌ ۱۴۲۹ قمری، نوار غزه محاصره شده حال و هوایی دیگر داشت. بنا بود مسیحیان و مسلمانان رنج كشیده‌ی غزه ولو با كمبود‌های غذایی و اوضاع انسانی بغرنج در این منطقه كه به دلیل تشدید محاصره‌ی ظالمانه‌ی صهیونیست‌ها به وجود آمده است به استقبال سال نو میلادی و قمری بروند. علاوه بر آن تنها چند روز از میلاد حضرت مسیح (ع) پیام آور صلح و آزادی گذشته است و به تازگی زنگ‌های كلیسای المهد در بیت‌لحم به نشان حق برخورداری ملت‌ها از صلح و عدالت به صدا در آمده است.
كودكان مظلوم و بی‌پناه غزه با كوله‌ باری خالی، قصد رفتن به مدرسه را دارند و تنها چشم امید به كشتی‌هایی دوخته‌اند كه انتظار می‌رود با فرا رسیدن سال نو وارد شهر محاصره شده‌شان شود. ناگاه صدای شدید چندین انفجار ابتدا سكوتی مرگبار و رعب آور را بر این منطقه حاكم می‌سازد و پس از آن صدای شیون و فریاد مردم بیگناهی به آسمان می‌رود كه در میان پیكره‌ی بی‌جان و تكه تكه شده‌ی خویشان و برادرانشان قدم بر می‌دارند.
در شرایطی كه تمام مسیحیان جهان عید میلاد حضرت مسیح (ع) را جشن می‌گیرند و مسلمانان سراسر جهان نیز به پیشواز سال جدید قمری می‌روند، طراحان جنگ و دشمنان صهیونیست صلح نیز به روش نژادپرستانه‌ی خود مراسم جشن و پایكوبی برگزار كرده‌اند و همزمان با نواختن زنگ كلیسا‌ها به نشان صلح و دوستی، اشغالگران غاصب طبل‌های جنگ می‌نوازند و در مدت زمانی كوتاه غزه را به خاك و خون می‌كشند.
آیا به راستی بیش از یك‌سال محاصره‌ی ظالمانه‌ی یك و نیم میلیون جمعیت غیرنظامی غزه و مجازات گروهی زنان، كودكان و افراد سالخورده كافی نیست كه باید این منطقه‌ی مظلوم و به انزوا كشیده شده آماج چنین حملات وحشیانه‌ای قرار گیرد؟
كجایند مدعیان دموكراسی و حقوق بشر؟ كسانی كه به ادعای حمایت از آزادی و دموكراسی، منطقه‌ی شكوفای خاورمیانه را دستخوش تحولاتی بغرنج كرده‌اند و با برگزاری كنفرانس‌های به اصطلاح صلح متعهد به پایان بحران ۶۰ ساله در سرزمین فلسطین شده‌اند، اما امروز به جای واكنش جدی و عملی به جنایات اشغالگران صهیونیست در غزه سكوت اختیار كرده‌اند.
آیا تنها صدور بیانیه‌ی محكومیت برای التیام جراحت‌های صعب العلاج مردم مظلوم فلسطین كافی است و آیا می‌توان عدم اتخاذ اقدامی عملی و جدی را در قبال این ظلم و جور توجیه كرد.
با توجه به این كه آمریكا حامی بی‌قید و شرط رژیم صهیونیستی نیز به جای محكومیت این حملات، جنبش حماس را مسوول اصلی بحران و خشونت دانسته است و تنها به تاكید بر عدم كشته شدن تعداد بیشتر غیر نظامیان در این حملات بسنده كرده است باید حمله صهیونیست‌ها به غزه را هدیه‌ی سال نو جورج بوش، رییس جمهور آمریكا و سران صهیونیستی به مردم غزه بدانیم. در آن سو رییس جمهوری كه آخرین روزهای حیات سیاسی‌اش در كاخ سفید را با چنین جنایات مفتضحانه‌ای پشت سر می‌گذارد و سیاه‌ترین برگه‌ها را در كارنامه‌ی هشت سال جنگ افروزی‌اش ثبت می‌كند و در این سو، نخست‌وزیری كه او نیز روزهای پایانی تصدی ننگینش را با پرونده‌ای از فساد و اكنون آغشتن دستانش به خون فلسطینیان بی‌گناه سپری می‌كند.
از آنجا كه غرب و آمریكا به عنوان به وجود آورندگان رژیم منحوس صهیونیستی در خاورمیانه و كسانی كه به زور و با هدف تحقق اهداف صلح جویانه‌ی خود این رژیم را به منطقه تحمیل كرده‌اند، در حمایت‌ مالی، سیاسی و تسلیحاتی از این رژیم شهره هستند، سوالی كه افكار عمومی میلیون‌ها مسلمان و غیر مسلمان سراسر جهان را به خود مشغول ساخته این است كه آیا سكوت، بی‌تفاوتی و سهل‌انگاری اعراب را نیز می توان توجیه كرد؟ اعرابی كه گویا فاقد هر گونه حس ناسیونالیستی شده‌اند و بی‌تفاوت نسبت به آنچه كه طی ماه‌ها بر سر قومیت و ملیت‌شان آمده است، تنها به صدور چند بیانیه‌ی محكومیت و سردادن شعارهای پوچ و توخالی تكیه كرده‌اند.
عجیب‌تر از آن اینكه تزیپی لیونی، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی از تریبون كشوری مهم و كلیدی در خاورمیانه همچون مصر برای بیان تهدید‌های شدیداللحن علیه جنبش حماس و غزه استفاد می‌كند و این اقدام او با هیچ واكنشی از سوی رهبران مصر روبه‌رو نمی‌شود.
دیگر آنكه ایهود المرت، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در گفت‌وگو با یك شبكه‌ی پرمخاطب عربی (العربیه) به بهانه واهی حملات موشكی گروه‌های فلسطینی به غزه، حماس و دیگر گروه‌های مقاومت را تهدید به حمله گسترده كند. رژیمی كه با در اختیار داشتن حدود ۲۰۰ بمب هسته‌یی بزرگترین خطر و تهدید برای كل منطقه محسوب می‌شود. رژیمی كه بارها تهدید آمیز بودنش را برای همه به اثبات رسانده است و پرونده‌هایی سیاهی همچون دیر یاسین، صبرا و شتیلا و غانا را در آرشیو دارد. با این تفاصیل حمله‌ی نژادپرستانه‌ی رژیم صهیونیستی و تروریسم دولتی این رژیم علیه ملت مظلوم غزه چیزی غیر قابل پیش بینی و دور از تصور نبوده است و چه بسا با ادامه موضع منفعل كشورهای عربی در قبال این فجایع باید شاهد افزایش این اقدامات تروریستی نه تنها علیه غزه بلكه دیگر كشور‌ها باشیم.
از سوی دیگر نباید بورس داغ انتخابات در سرزمین‌های اشغالی را از این موضوع مستثنی دانست. رهبران صهیونیستی كه دریافته‌اند تنها راه برای جلب آرا بیشتر تندرو‌های صهیونیستی در انتخابات و رسیدن به قدرت ریختن خون تعداد بیشتری از فلسطینیان است، سرانجام تهدید‌های مداوم خود مبنی بر حمله به غزه را عملی ساختند. اكنون لیونی می‌تواند با این اقدام جنایتكارانه به احراز پست نخست وزیری رژیم صهیونیستی امید داشته باشد همانطور كه ایهود باراك، وزیر جنگ این رژیم نیز با این اقدام توانسته است جایگاهش را در دولت آینده‌ی این رژیم تثبیت كند.
به رغم این مسایل فاجعه‌ی غزه واقعیتی محسوس و غیر قابل انكار پیش روی چشمان باز و بسته‌ی تمامی جهانیان است و بار اصلی این مسولیت خطیر بر دوش كشورهای عربی و اسلامی و گروه‌های فلسطینی است كه باید چاره‌ای مناسب بیندیشند. اكنون زمان آن فرا رسیده است كه گروه‌های فلسطینی به اختلافات داخلی پایان دهند و جبهه‌ای متحد در برابر این جنایات اتخاذ كنند، همانطور كه زمان آن فرا رسیده است تشكیلات خودگردان فلسطین به مذاكرات بی‌نتیجه و نمادینش با سران اشغالگر پایان دهد. كشورهای عربی و اسلامی نیز باید از موضع منفعل خود خارج شده و به طور جدی برای توقف جنایات صهیونیست‌ها وارد عمل شوند كه یقینا اتحاد، همبستگی و مقاومت آنها هیبت هر ابرقدرت را در هم خواهد شكست و تنها گام‌های عملی آنها به دور از شعارهای توخالی می‌تواند التیام بخش آلام مرم بیگناه و مظلوم فلسطین شود.

تهیه و تنظیم گزارش: شیوا بهروزه